«وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا» — به عهد وفا کنید؛ زیرا درباره عهد از انسان سؤال خواهد شد. (اسراء، ۳۴)* «وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ» — هنگامی که پیمان می‌بندید، به پیمان خود وفا کنید. (نحل، ۹۱) * قرآن همچنین می‌فرماید: «لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ» — چرا چیزی می‌گویید که انجام نمی‌دهید؟ (صف، ۲) بنابراین اگر کسی آگاهانه و بدون عذر، وعده‌ای بدهد و از ابتدا قصد انجام آن را نداشته باشد، این رفتار از نظر اخلاق قرآنی بسیار ناپسند است و با صداقت و وفای به عهد سازگار نیست. اما یک تفاوت مهم وجود دارد: هر وعده‌ای که عم لی نشود الزاماً گناه به معنای یکسان ندارد. اگر شخص واقعاً قصد انجام داشته ولی بعداً به دلیل ناتوانی، اتفاق غیرمنتظره یا مانعی نتوانسته باشد، با کسی که از ابتدا دروغ گفته و قصد عمل .نداشته، یکسان نیست